Vanavond in het nieuws.
De muziekwereld treurt om de dood van Irving Steinbloom, icoon van de folkmuziek.
Op de achtergrond gaf hij de folkmuziek vorm...
van het bescheiden begin in de jaren '50 tot het hoogtepunt in de jaren '60.
Steinbloom begeleidde de loopbanen van succesvolle folkmuziek groepen zoals...
The Main Street Singers, The Folksmen...
en de lievelingetjes van de folkmuziek, Mitch en Mickey.
Hun muziek was de stem van een generatie.
Het bracht een boodschap van vrede en vrijheid...
en de jeugd ging daar als een blok achter staan.
Steinbloom laat een vrouw en drie kinderen achter.
Wat zeg je ervan, Mitch ? Aan jou de keus, doe je met ons mee ?
Inderdaad, alle drie de leden van 'Folksmen'.
Natuurlijk Alan. Hij was de eerste die...
We denken er niet aan dit zonder jou te doen. Zo simpel ligt dat.
We kunnen ons niet voorstellen dit te doen...
Het leek dat de enige gepaste blijk van waardering voor die geweldige persoon...
En ik moet je vertellen dat mijn vader een groots figuur was.
En de enige gepaste blijk van waardering voor mijn vader dat we konden bedenken was...
dat er een concert zou komen dat uitgevoerd zou worden...
door al die geweldige groepen die hij vertegenwoordigde.
Het is al gauw, over twee weken al. Natuurlijk moest het in Town Hall...
waar kan je anders zoiets doen ? Het moest gewoon Town Hall worden.
En er was nog een datum vrij.
Maar het moest dan wel snel...
en we hebben dus twee weken om dit gebeuren mogelijk te maken.
Gelukkig ben ik behoorlijk georganiseerd.
Ik ben altijd al heel georganiseerd geweest.
Toen ik 12 was richtte ik de J.K.P.A. de Joodse Kinderen Polo Afdeling, op.
We reden op pony`s in plaats van paarden. Het is grappig, mijn moeder zei altijd:
'Als hij dan moet vallen, dan tenminste niet van zo'n grote hoogte.'
Ze was altijd erg beschermend. Je kan wel zeggen over-beschermend.
Ik houd het er maar op dat ze om me gaf. Wat ze natuurlijk deed, een hoop zelfs.
Ik was ook lid van het schaakteam.
Als we dan schaaktoernooien hadden, moest ik een helm dragen.
Ik moest een helm dragen. Wie weet wat ze dacht.
Misschien dacht ze wel dat als we zouden vallen...
dat we dan onze hoofd zouden doorboren op een spitse loper.
'Hallo, meneer Vreemdeling'.
Wie is dat ? - Wie is een ieder van ons ?
Geef mij ook maar zo'n knuffel.
Mr. Kruikje heeft een buikje, zie ik. - Inderdaad, een BierBuik.
Ik wist dat je me bekend voorkwam. - Een klein beetje maar.
Volgens mij werkte ik ooit met jullie kinderen. - Een stel jongelui...
Mark en ik hebben elkaar op de universiteit van Vermont ontmoet, was het '61 ?
Eind '61.
We waren beiden geïnteresseerd in folkmuziek, en er was een grote groep gelijkgestemden...
zoals op zoveel scholen. Wij vormden 'The Twobadours'.
'Two. T-W-O'. - 'Badours'.
Omdat we met z'n tweeën waren. Dat is de verklaring achter de naam.
Mark had een basstem. - Ik zong heel laag.
En ik was een tenor, heel hoog. We misten dus een stem.
Geen lijm, geen midden, geen...
Zanger met dat bereik. We gingen naar New York om ideeën op te doen.
We speelden in een club genaamd... - De 'Folk Place'.
Hier in de 'Folk Place', wat toen een geweldige plek was, liepen we tegen Jerry aan.
Het was de place to be.
Het was als een magneet. Iedereen ging daar heen.
Hij zong, was achtergrondstem... - Ik dacht dat ik toen gitaar speelde.
Als je maar genoeg vibreerde op de gitaar dan klonk je al als een rock ster.
Ik werd ook aangetrokken door folkmuziek en raakte verzeild in de 'Folk Place'...
en ontmoette deze twee gasten.
Ik speelde gitaar en mijn stem paste bij die van hen, maar meestal zong ik voor mezelf.
Niet onknap. - Da's waar. Dat kon geen kwaad.
We kwamen bij elkaar en er was een soort van...
magie. - Het klikte.
Mr. Irving Steinbloom kwam langs en liet ons een contract bij 'Folk Town' tekenen...
wat ons toekomstige label werd. - Verschrikkelijk platenlabel.
Later veranderden we naar het 'Folk Tone' label, wat een dochter was.
Het was een behoorlijk label, maar ze misten de distributie.
Ze hadden helemaal geen distributie. - Helemaal niet.
De platenhoezen werden in twee in plaats van vier kleuren gedrukt...
wat een probleem gaf.
Ook hadden ze geen gat in het midden.
Dat moest je zelf maken.
Dus klaagden de mensen dat je een stuk vinyl kreeg...
waar je zelf een gat in moest maken. - Dat ging natuurlijk niet altijd goed.
Uiteraard was dat onze schuld niet.
Toch waren het goede platen. Een goed product.
Als je er een gat insloeg was het super genieten.
Ik denk dat het rond 1958 was in Greenwich Village.
Mijn partner Chuck Wiseman en ik speelden samen...
met Fred Knox en Bill Weyburn.
Wij hadden het geluk dat een van de grootste talenten van onze generatie...
iedere generatie eigenlijk, zich bij ons voegde, 'Rambling' Sandy Pitnik.
En wij werden het 'Village Folk Ensemble'.
We waren een fantastische groep. We hadden een lekker deuntje...
hoewel ik altijd heb gevonden dat het wat 'voller' mocht klinken.
Op een nacht in 1960, ik zal het nooit vergeten...
waren we bij een uitvoering van folkzangers en speelden samen met de 'Klapper Family'.
Plotseling hoorde ik het. Het geluid dat ik voor ogen had.
De harmonische klank was verbijsterend.
Ik dacht: 'Wij zijn met ons vijven, zij met z'n vieren. Het is een neuf-tet.'
En het was er, in een seconde, het was er allemaal.
Het neuf-tet geluid.
Dit sloeg ook aan bij The Klappers, dus we gingen samen...
en we werden The Main Street Singers.
Tien jaar en dertig lp's later gingen we uit elkaar, maar we hadden een goede tijd.
Mijn partner Chuck Wiseman en ik, wij stopten er ook mee.
Ik ging mijn weg en Chuck de zijne.
In 1971, na het uit elkaar gaan van The Main Street Singers...
verhuisde Chuck Wiseman naar San Fransisco waar hij een winkel begon...
samen met zijn twee broers. De 'Three Wiseman's Seks Emporium'.
Het liep het eerste jaar heel goed...
totdat zij aangeklaagd werden over iets dat met vibrerende genots-eieren te maken had.
Ik heb je nodig, Mitch. Ik wil Mitch en Mickey.
Dat is het, jullie horen samen.
Ik ben gek op Mickey, maar zonder jou is het niet hetzelfde.
Ik ga je iets vertellen dat ik nog nooit iemand anders verteld heb.
Jij was de favoriet van pa.
Zie maar wat je ermee doet, je was pa's favoriet. Ik heb dit nooit aan iemand verteld.
Twee weken voordat hij overleed nam hij me apart en zei:
'Van al die mensen is, ik hou van Mitch, hij mijn favoriet.
Hij is als familie voor me, als mijn neefje.'
Ik zeg je dit omdat ik denk dat je dit moet weten voor je een beslissing maakt.
Wil je er tenminste over nadenken ?
Het klinkt cliché, maar iedereen hield van ons.
Ik denk dat het gemakkelijk was van ons te houden, doordat wij iets vertegenwoordigden...
ware liefde, romantiek en zachtaardigheid en...
Ik geloofde er zelf ook heilig in.
Misschien verkocht het daarom zo goed.
Omdat het zoet en blij was...
en werkelijk iedereen het prettig vond met Mitch om te gaan.
Zij probeerden dichterbij te komen, maar daar was ik al.
Hij was heel bijdehand, heel energiek...
en toch koel, weet je ?
Hoe dichterbij je kwam des te verder stapte hij terug, weet je ?
En als je te intiem werd, dan stapte hij nog verder terug.
Het enige dat je wilde was dichterbij komen, en hem begrijpen.
Wat onmogelijk was.
Het fenomeen van die kus was...
het kan niet overdreven worden.
Het was...
een fantastisch moment in de geschiedenis van folkmuziek.
En misschien...
misschien zelfs wel in de geschiedenis van de mensheid.
Ik zou graag geloven dat Mitch dit samen met mij wil doen.
Ik heb al ja gezegd, en ik kan het niet alleen, dus...
Ik heb er niet goed over nagedacht.
Ik had hier van tevoren met hem over moeten praten, maar ik heb hem al zo lang niet gesproken.
Het was niet... We praatten niet meer met elkaar.
Weet je, die laatste paar jaar...
Ik herinner me ineens sommige dingen. Er was veel onmin.
Ik denk dat we het een tijd lang...
professioneel konden houden.
Maar we smeten elkaar ook persoonlijke dingen naar het hoofd.
Ik was net van de middelbare school af. Ik was hier net begonnen.
Ik moet zeggen dat ik helemaal weg was van Mitch en Mickey, wie niet ?
Ze waren hier aan het werken aan 'When You're Next To Me'...
wat hun laatste album samen zou worden.
Mickey begon te schreeuwen tegen Mitch. Ze ging over de rooie.
Ze begon met alles wat ze kon pakken te gooien naar Mitch. Alles.
Muziek standaards, microfoon standaards, microfoons, gitaren.
En Mitch...
Hij...
Hij klapte gewoon dicht.
Ik speel de muziek van de 'Main Street Singers' mijn hele leven al, al van in Tampa.
Ik ben als volwassene gaan begrijpen, met de hulp van Laurie, mijn lieve vrouw...
dat er sprake van misbruik was in mijn familie, alhoewel meestal muzikale aard.
Mijn vader sloot me in een kamer op...
met niets anders dan de plaat van Percy Faith getiteld 'Bim Bam Bom'...
en stuurde me daarna naar bed met niets anders dan een toetje.
Een van de platen waar hij me ook mee opsloot was 'Sunny Side Up'.
'The Main Street Singers' 1968.
Ik zeg je, mijn ogen gingen open, mijn hart ging open.
Ik luisterde iedere keer maar weer naar die plaat.
Ik wist het meteen dat dit geweldig was.
Ik voelde me alsof ik deze mensen kende. Ik wilde zo graag een lid van die groep zijn...
dat toen ik 8 jaar oud was, ik naar de kelder ging...
en kartonnen figuren van iedereen uit die groep maakte, zodat ik met hen mee kon zingen.
Dat waren mijn vrienden, en ze waren gemaakt uit dozen sterke drank.
Het is vreemd dat Laurie uit zo'n heel verschillend...
Inderdaad, een heel andere achtergrond.
Ik groeide op in een klein dorp, ten zuiden van Chicago.
Juist ver genoeg om helemaal bewoond te zijn door onvervalst 'wit uitschot'.
En omdat ik een van de vele kinderen was, denk ik niet dat iemand merkte...
dat ik vertrok toen ik 15 was en terecht kwam in San Fransisco, Californië.
Op dit moment in mijn verhaal trokken de donkere wolken weg...
omdat ik ene Mr. Wiseman ontmoette, die me een baantje gaf.
Het duurde niet lang of hij strikte mij om een paar kleine rolletjes te doen...
in enkele van zijn korte filmpjes voor het wat rijpere publiek.
Het duurde niet lang of ik deed enkele hoofdrollen...
daarna deed ik enkele cameo's.
Ik was bekend omdat ik iets deed...
dat andere meiden niet wilden doen.
Natuurlijk hield ik ervan om te zingen, al sinds ik een klein meisje was.
Ik leerde de ukelele bespelen in een van mijn laatste films, 'Not so Tiny Tim'.
Hierdoor kreeg ik kans iets nieuws te doen...
omdat ik werd uitgenodigd voor de hervormde 'New Main Street Singers'.
Daar ontmoette ik mijn man, en al snel was ik Mrs. Bohner.
Is dat niet geweldig ?
Een prachtig verhaal. - Zeg dat wel.
Verleden week zou je om vijf uur beginnen...
maar je bent niet opgedaagd. Het is wel goed, maar...
Hij doet mee. Mitch doet mee. - Echt ?
Ongelooflijk. - Gefeliciteerd.
Dank je. - Hij heeft echt gezegd dat hij mee zal doen ?
Ja. - Hij zei dat zojuist over de telefoon ?
Ik denk van wel. - Heeft hij schriftelijk bevestigd ?
Ik wil je alleen maar beschermen.
Niet zo negatief doen, wil je ? Hij doet mee.
In 1974, na het uiteengaan, was Mitch verschrikkelijk kwaad.
Zijn eerste solo album...
'A Cry for Help', bevatte nummers zoals 'If I Had a Gun'...
'Anyone But You', 'May She Rot in Hell'.
En dit zette zich verder door...
in het volgende album, 'Calling It Quits'.
Op dat moment was er niet veel meer van hem over.
Er was een hoop woede in Mitch...
waarvoor hij zo z'n redenen had.
Ik denk dat hij te snel is vertrokken.
Hij had langer moeten blijven, want we hadden niet echt vat op hem.
Zijn woede was niet gezond...
voor iedereen.
Hallo Mickey. - Mitch.
Hoe gaat het ? - Geweldig.
Het doet me goed je te zien. - Insgelijks.
Mitch Cohen, dit is mijn man. - Leonard Crabbe, aangenaam.
Aangenaam kennis te maken. - Welkom in huize Crabbe.
Dank u wel. Ik heb net bij een hotel ingecheckt.
Ik heb mijn spullen daar gelaten.
Prima. - Welk hotel ?
Ik weet de naam niet.
Ik kan me de naam niet herinneren, maar het is een mooi hotel.
Heb je honger ?
Ja. - Mooi zo, de lunch is bijna klaar.
Misschien wil je Mitch je treinen laten zien ?
Hou je van treinen ?
Ik ben met de bus.
Nee, modeltreinen. Hou je van modeltreinen ?
Ja hoor. - Het is een passie van mij.
Ik zal je rondleiden. Het is deze kant op.
Het was een reis van 16 uur. - Dit zal niet zo lang duren.
Dit hele gebied hier heet 'Crabbe Stad'.
Er is een bordeel boven de saloon.
En hier verderop denk ik erover om een Franse Wijk te bouwen.
Ik heb zelf wat Frans bloed. - Ik zou deze stad wel in de herfst willen zien.
Ik denk dat 'Crabbe Stad' in de herfst er schitterend uit zou zien.
Ik zou kleine blaadjes gemaakt hebben...
eik, populier, esdoorn, kastanje...
en deze dan verspreiden over heel 'Crabbe Stad'.
Schitterend.
Het is Crabbe Stad, niet dorp.
Wat doe jij, Leonard ?
Van werk ?
werk.
Ik ben werkzaam in de urinehuishouding business.
Ik verkoop katheters.
Ik heb mijn eigen distributiebedrijf. Sure-Flo Medische Apparaten.
Misschien heb je er van gehoord ?
Eigenlijk is de naam een huldeblijk aan mijn moeder. Zij heette Florence.
Het is een groei industrie, omdat een van de drie mensen boven de 60...
of een slappe of een spastische blaas heeft...
dus eigenlijk komt er iedere 135 seconde een nieuw incontinent persoon bij.
Mensen zoals jij en ik hebben, wat ze noemen, 'lek-problemen'.
Bij het hardlopen, tennissen, lachen, niezen, alles.
De goede oude constipatie, weet je ?
Je hebt samengepakte ontlasting in je anus, dat tegen je blaas drukt.
Dit is misschien een gesprek voor bij het toetje.
Ik ben begonnen met het spelen in folkclubs in New York...
en liep op een avond zo'n 'koffiehuis' binnen en daar...
'Half Moon Café'. - 'Half Moon Café' en...
ik speelde daar met mijn zussen, Jocelyn, Claire en Estelle.
We heetten de 'North Four'.
We stonden op het podium en er was zo'n irritante gozer.
Een kleine ventje, maar met een luide stem.
Zo van: 'Doe jullie topjes uit' en 'ga van het podium'...
'Jullie zingen waardeloos. Ga van het podium.'
Erg ongefundeerd. Grof.
Vervelend klein lulhannesje.
Plotseling, we konden het niet duidelijk zien, met al die lichten op ons...
maar ik zie een groot en donker figuur erheen gaan en er gebeurt iets...
en ineens is hij bont en blauw.
Helemaal in elkaar gebeukt. - Ik herinner met er niet veel van.
Het volgende dat ik me herinner is dat ik in het ziekenhuis lig, en het eerste dat ik zag...
was een mooie roos in een vaas op het nachtkastje naast mijn bed.
Ik kan niet beschrijven...
wat er door me heen ging.
Ik was vol met emoties...
die ik nog nooit gevoeld had.
We begonnen samen te zingen.
We smolten gewoon samen...
op een manier die wat te betekenen had.
En voordat je het wist, namen we platen op.
Ik leerde om met Mitch samen te zingen. - En...
Het was zo beangstigend, maar ik...
Mitch was zo sterk en pienter en wist wat hij wilde...
en ik richtte me helemaal op hem.
Weet je, ik liet het gewoon allemaal over me heen komen.
Een, twee, drie, en...
Wacht even. Begin ik na jou ? - Nee, tegelijk met me.
Je gaat tegelijk de veerboot op. - Oké, duidelijk.
Sorry, ik kreeg zojuist een visioen van ons op het toneel.
En we droegen niet die oude spullen, de oude kleren, de oude...
Je hebt het over de kragen, niet ? Ik heb mij vaak genoeg tegen de kragen uitgesproken.
Jij was inderdaad meneer Weg-met-de-kraag.
Het ziet er zo oubollig uit. - Ik sta open voor discussie erover.
Je doet net alsof je vindt dat de uitstraling die we hadden...
een retro uitstraling was van iets dat niet retro was, omdat we niet retro waren...
omdat het toen was. - Toen was het niet uit de mode...
maar om nu met een retro-uitstraling te komen kan ietwat zielig overkomen.
Ik bedoel... - Om het nu zo te doen zou retro zijn.
Om het toen zo te doen was erg hip.
Ik weet dat we er wat emotioneel bij betrokken raken en ik weet dat we hier...
iets moois van willen maken, voor je-weet-wel-wie, maar ik kijk naar getallen.
Voor pa, kan je het niet zeggen ? Voor pa.
Je kan z'n naam niet over je lippen krijgen, wel ?
Jij bent niet de enige die nu aan vader denkt.
Jij bent niet de enige die hier doorheen moet.
Je moet niet alles zo persoonlijk opvatten. Zo ben jij niet, zo is zij.
Sorry, vergeef me. Laat maar.
Het is niet zomaar een reünie voor folkgroepen.
Het is ook een reünie voor de familie Steinbloom, zonder pa uiteraard.
Want we komen nooit bij elkaar. - Niet echt.
We praten. Heel veel. - Over de telefoon.
We zien elkaar eigenlijk nooit. - Dat hoeven we niet.
Ik ben verhuisd naar North Dakota.
Ik probeerde weg te komen om het zingen uit mijn hoofd te krijgen.
Ik gaf niks om folkmuziek en pa wist dat. Ik begreep het gewoon niet.
Dus heb ik niet echt contact gehouden. Daarom is dit wel fijn.
Hopelijk kunnen we deze kleine dingen achter ons laten...
en een goede show neerzetten voor pa.
Je wilt het graag goedmaken, maar dat gaat niet, daarom gaan we het proberen met een goede...
Muziek.
Gaat het ?
Hou je taai.
Jezus.
Mijn vader, Fred Knox, was een 'Main Street Singer' uit de originele band...
dus groeide ik op met dit soort muziek.
Ik luisterde er naar toen ik klein was.
Als tiener luisterde ik niet naar deze muziek, omdat ik...
op straat leefde.
De 'New Main Street Singers' waren werkelijk mijn redding...
en ze haalden me echt uit die duisternis.
Daarom vind ik het prettig anderen een kans te geven.
Dus wanneer ik zing, wil ik geven wat aan mij gegeven is.
Ik wil een schip vol liefde zijn...
ik wil vermaken en mensen gelukkig maken.
Ik let dus altijd op mensen in het publiek en dat geeft me vreugde.
Toen Mr. Menschell me dan ook belde in 1995, mijn vader stierf toen...
en me vroeg of ik deel wilde uitmaken van deze groep, zei ik:...
'Nou, ja.'
Even een snelle reclame. Ik ben Mike LaFontaine, eigenaar en oprichter van 'Fantastiche Attributen'.
Altijd goed voor een lach.
Laten we van wal steken. Hé, wat is er gebeurd ?
Zoals je weet, in 1970 speelde ik in een serie, 'Wat Gebeurde Er ? '.
Elke keer als er iets verkeerd ging, keek ik naar de camera en zei:
'Hé, wat gebeurde er ?'
We hadden daar veel lol mee en met andere stopwoorden.
'Ik heb een mooie rooie kar.'
En 'Ik kan m'n werk niet doen.'
Ik denk dat ik de eerste was die zei: 'Ik dacht het niet.'
Het duurde een jaar. Dat is goed, want zo begin je een cult.
Ik stond op het podium en deed mijn streken, 'Wat gebeurde er ? 'Ik kan me werk niet doen.
Als iemand me onderbrak, en zei: 'Sta je daar de hele avond ?'
Ik zei dan: 'Inderdaad. ', en het publiek lag in een deuk.
Maar ik zag een gozer vooraan zitten met een lang gezicht, niets bereikte hem.
Dus ik zei tegen de vrouw naast hem:...
'Hou je spiegel voor z'n neus, kijken of hij nog ademt.'
'Kijken of er wel een spiegelbeeld is.' En hij begon te glimlachen.
Na de show ga ik naar hem toe en stel mezelf voor. Zijn naam is George Menschell.
Hij had bij een groep gezeten genaamd 'The Main Street Singers'.
Ik had het nooit zo op folkmuziek. Ik had al eens gewerkt met van die 'Folkies'.
'Stop hem in de cel met een lange slang'.
Ik zei dan altijd: 'Als zijn slang lang genoeg is... '
'zal hij vrienden maken in de doucheruimte.'
Folkmuziek publiek haatte die grap. Maar tegen George zei ik:...
'Je hebt een paar goede nummers gemaakt.'
Als je jouw groep herformeert, dan kan ik je wel op de 'Starfish Cruise Line' plaatsen.
Samen verdienen we veel geld en jullie zullen het geweldig hebben.
Ze gingen weg, kwamen terug en hadden een fantastische tijd. Behalve een paar cruises waar...
dysenterie uitbrak. Ik was er niet bij.
Je wilt niet op een cruiseschip zijn als er dysenterie uitbreekt...
kloppend op de deur van het toilet, vragend: 'Ben je bijna klaar ?'
en dan te horen: 'Ik dacht het niet.'
Ik ben zo blij hier te zijn. Ik hou van deze tv-zender.
Ik ben gek op wat jullie hier doen. Ik kijk constant.
Dat wilde ik eerst even zeggen. Ik denk dat jullie fantastisch werk doen.
Ik ben erg blij dat ik hier met jullie zit te praten.
Het komt ons goed uit. Statistisch krijgen we meer oudere kijkers...
en dat kan een minpunt zijn voor onze sponsors.
In dit geval is het een pluspunt vanwege de hoeveelheid fans van 'The Folksmen'...
al die groepen die je vader vertegenwoordigde.
En ik denk dat het hoge kijkcijfers zal halen in de avonduren...
het tijdstip waarop wij voorstellen om dit concert te doen.
Sorry, maar sommige groepen trekken juist een jonger publiek.
Niet veel jonger. Ik hoop dat dat geen probleem is.
Als er al een tiental jongeren tijdens de avonduren gaan kijken...
dan zijn sommigen hier al heel blij, want er kijkt nu geen enkele jongere.
Dit is fantastisch en ik wil zeggen...
als je niet verveeld bent van verhalen over je vader, wil ik er een vertellen.
Een jongeman genaamd Lars Olfen, ging in 1966 naar een concert.
Ik was 16 en het regende.
Toen ik bij de kassa kwam, alsof de duvel er mee speelde...
sloeg de deur dicht. Uitverkocht op het moment dat ik er kwam.
Mijn jonge tranen vermengden zich met de regen, ik loop weg en hoor een stem.
'Hé jochie, hier.' Ik denk: 'Een zwarthandelaar ?'
Zoveel geld heb ik niet voor een kaartje.
Maar hij ziet er bekend uit dus ik ga naar hem toe.
Hij geeft me twee kaartjes, maar wil geen geld.
Het was je vader. Waarom deed hij dat ?
Dat was pa. Hij was daar gewoon, tussen de mensen.
Hij was gul, hij was aardig en dat is de reden dat we dit doen...
om iets terug te geven aan zijn nagedachtenis.
Ik ben echt trots. Jouw vader was als familie voor me.
Toen ik hoorde dat ik kaartjes had voor The Folksmen, gilde ik het uit...
en ik ren met m'n vriendje als een wild beest...
recht het theater in naar de voorste rij.
We zitten op hete kolen omdat we het echt mogen meemaken.
Het was een goede daad van je vader, en ik wil het graag terugbetalen.
Ik zeg, okeinhoreh, en moge God hem zegenen.
Waar ging ik omhoog ?
Ik denk misschien op 'de raven'.
'We deelden'. Ik denk dat je lager moet blijven...
Blijf op deze toon.
Je hebt gelijk, Mitch. Ik was het vergeten.
Zo moet het, mooi en levendig.
Zo gaat het goed.
Wat zing je daar nou ? Deed je een lage noot bij 'sing' ?
Zong je de lage noot ?
Nee, ik zong:...
Gaf ik jou een hoge noot ?
Ik denk het niet... - Tony, gaf ik hem een hoge noot ?
Ik denk dat jij de hoge noot aan het zingen was.
kan je me een hoge noot geven ? - Een hoge noot geven ?
Dat kan ik zingen. Geen probleem. - Laten we het nog eens proberen.
Wat ?
Ga maar door. - Heb je een probleem bij de brug ?
Nee, ik wilde...
Mag ik mijn kostuum uittrekken ?
Je kostuum ? Heb je het warm ?
Ja. Maar daarbij, ik bedoel...
ik draag het al een maand.
Je kent de regels.
We dragen allemaal het uniform tot we klaar zijn om het uit te doen.
Je bent er dichtbij, maar je bent er nog niet.
Je zong die hoge noot niet, en ik wil je die hoge noot horen zingen.
Draag nou maar wat je aan hebt. Je stem klinkt prima.
Uiteindelijk zal je je gewone kleren kunnen dragen als je zingt.
Jonathan ? Hoi.
Ik heb goed nieuws en nog beter nieuws.
Het goede nieuws is dat we het concert gaan doen. Het nog betere nieuws is dat we het live gaan doen.
Ik heb een vriend bij NOAA dus gaan we uitzenden via de Nimbus Zeven Oceanische Satelliet.
Hij heeft daar zijn eigen bandbreedte, en het is live.
De sponsors gingen niet akkoord, dus...
Ik ben ook enthousiast.
Tot ziens.
Folkmuziek zit in mijn bloed.
Ik ben geboren in Zweden en kwam hier op jonge leeftijd...
maar elk jaar in de winter gingen we terug naar Zweden, mijn familie en ik...
wat echt de routine doorbrak.
Alle Olfen kinderen, Lars, Sven, Pippi en Liv, werden opgevoed met het hakkebord.
Als je een ratel kon vasthouden, kon je een hakkebord bespelen. En we leerden spelen.
Ik had een amateurbandje in Stockholm, wat op zich al een uitdaging was...
om een instrument gestemd te houden met die temperatuurverschillen.
Er was een verwarming voor de Volvo in de garage...
maar het was koud daar in de winter.
Maar we speelden en ik scoorde een hit waar je misschien van gehoord hebt.
Dat betekent: 'Hoe gaat het, oma ?' en het stond hoog in de Zweedse hitparade.
Ik kwam in aanraking met de Amerikaanse muziek. Ik vond het fantastisch...
dus kwam ik hier en kwam terecht in die muziekwereld.
Ik ben blij om terug te zijn bij mijn wortels, en deze show uit te zenden op PBN.
Het is de verwezenlijking van een droom.
Dit wordt verwarrend. Het is heel verwarrend.
Het is echt heel verwarrend. Ik hoor jullie op dezelfde toonhoogte en het is rommelig.
Misschien als ik het wat hoger zing en hij wat lager...
Als jij nou doet wat je eerst deed. - Ik kan niet veel hoger.
Nu klinkt het bijna als een buikspreker.
Mag ik de vergezochte suggestie doen dat dit misschien niet het beste nummer is...
om mee te openen ? Dit is een live televisie-uitzending.
We willen niet dat mensen meteen naar hun afstandbediening grijpen.
Het is geen betaal-TV.
Ze hebben geen afstandsbedieningen.
Mijn God, dat is verschrikkelijk. Wat bedoel je hij wil zijn kamer niet uitkomen ?
Heb je met hem gesproken ? Is er een dokter geweest ? Heb je hem medicijnen gegeven ?
Ik weet dat hij bang is. Ik ben ook altijd bang, maar ik kom de deur uit.
We moeten iets doen.
Je wilt dat ik met hem ga praten ?
Ik mag hem wel, maar ik heb hem niet zoveel te zeggen.
Ik kan meelevend zijn. Ik weet niet wat ik anders zou kunnen doen.
Ik kan bij hem gaan zitten. We moeten iets doen.
Ik zal met hem praten. Ik moet hem er uit krijgen.
We gaan niet uitzenden vanuit een motelkamer. We moeten hem daarvandaan krijgen.
Wat gebeurt hier ? kan je hier even voelen ?
Wat voel je ? - Ik voel een sprong.
Maar er zit ook een zekere lichtheid in.
Interessant. Het is wel een riskante kleur.
Terry en ik aanbidden een ongebruikelijke godheid.
De kracht van een andere dimensie.
Over deze dimensie zul je niet lezen in een boek of een tijdschrift...
of in een krant...
Omdat het nergens anders bestaat...
dan in mijn eigen geest.
Tijdens onze ceremonies en rituelen...
hebben we hoogstpersoonlijk ervaren...
de geweldige, vibrerende kracht van kleuren.
We ervaren het als levend...
en het vormt voortdurend onze ervaringen.
En we geloven dat deze verzadigde energie...
de basis is van de hele schepping.
Wij zijn HINK.
'Heksen in Natuur's Kleuren'.
Het woord 'heks' kan problematisch zijn. Het heeft vreemde bijbetekenissen.
We vliegen niet op bezemstelen en dragen geen punthoeden...
We vliegen niet op bezemstelen.
Dit is geen occulte wetenschap.
Dit is niet een van die gekke systemen...
van waarzeggerij en astrologie. Dat is allemaal onzin.
Er moet wel een steekje los aan je zijn om daar in te geloven.
Onze overtuigingen zijn alledaags en eenvoudig te begrijpen.
De mensheid is gewoon gematerialiseerde kleur...
die werkt op de 49e vibratie. Die conclusie kan je al trekken...
als je op straat loopt of naar de winkel gaat.
Ik weet dat je onder zware druk staat.
En ik wil niet dat je te veel van jezelf eist. Oké ?
Je moet niet te veel in een keer willen.
Denk niet dat je alles direct moet bereiken.
Het is belangrijk om de druk van de ketel te halen. Oké ?
Er is een teleurstelling. Het publiek...
verwacht een man te zien die niet meer bestaat.
Dat mag dan wel waar zijn.
Misschien wel heel erg waar.
Maar ik denk dat jij...
Schatje.
Kan ik... ?
Wacht even. Ik heb een idee. Heel literair.
Ken je een boek over een piratenkapitein, hij heet Moby Dick ?
Hij zat achter een grote walvis aan.
Hij riep altijd een vast zinnetje: 'Daar blaast ze haar fontein.'
Als jij dat nou roept, dan kan iemand in de coulissen water over de groep heen smijten.
En dan kijk jij in de camera en zeg je: 'Hé, wat gebeurde er ?'
En elke keer weer een nieuwe guts water...
Op het laatst zijn jullie allemaal doorweekt, zelfs de dames.
Aan het einde van het lied draaien jullie de gitaren om en spat er water uit.
't Is maar een idee.
Het doet mij deugd aan te kondigen dat de folkmuziek mensen hier morgen optreden.
Dat is niet iets wat we normaal gesproken doen. Dit is meer een locatie voor iets klassiek.
Maar het wordt vast leuk.
Het is alsof de kermis weer in de stad is.
Ik ben de contactpersoon voor de optredens.
De mensen noemen me 'Koning Larry' of 'Uwe Majesteit'...
omdat ik alles doe wat gedaan moet worden.
Ik ben op de hoogste loopbruggen geweest om lampen te vervangen.
Ik ben in de kelder geweest om de rattenvallen te controleren.
Ook ben ik zanger.
Niet echt professioneel, maar ik zing altijd graag mee in de kerk...
en in jeugdgevangenissen.
Maar dit...
dit is de allermooiste plek om te zingen in New York en misschien wel in de hele wereld.
De akoestiek is gewoon perfect.
Ben ik er al voorbij ? - Nee, het is nog ongeveer een mijl.
Ik weet niet of ik nou naar het noorden of het zuiden moet. - Waar is het nu weer ?
Die vent zei in het Centrum. Hij zei dat je het niet kon missen.
Het hotel heeft chroom aan de voorkant. - Dan moet je nu naar links.
Ik ga nu naar links. - Leuk geprobeerd.
Heb je een plattegrond ? - Natuurlijk heb ik een plattegrond, alleen niet in de auto.
Was je van plan om er later een studie van te maken, of... ?
Zitten we op de goede weg ? - Luister jongens, ik zorg dat we er komen.
Rustig maar, niemand is kwaad op je. Voorlopig.
Dat is alleen een kwestie van tijd. - Zet hem aan de kant en laat mij rijden.
Ik wil niet dat jij rijdt. Ik weet niet waar ik ben.
We zijn vereerd dat we aan dit project meewerken.
Het zal een uitdaging voor me zijn. Ik ben namelijk geen fan van folkmuziek.
Ik ook niet. - Ik geef er echt helemaal niets om.
Maar dat maakt niets uit als je je bezig houdt met public relations...
en dat doen wij nu eenmaal.
Het gaat erom wat je denkt. En wat wij je kunnen laten denken.
Wat wij aan je kunnen verkopen.
En dat zal iets zijn wat je absoluut wil hebben. Zo kijk ik tegen dit concert aan.
En als we dat niet kunnen, dan doen we alsof.
Dat hoort nou eenmaal ook bij public relations.
We zijn namelijk professioneel. Wij hebben ideeën die verkopen.
Het is de perfecte samenwerking.
Het is bijna alsof we een brein hebben...
dat we samen delen.
Ik heb vaak een idee, een minuscuul klein vonkje van een idee...
en als het dan bij Wally komt wakkert hij het aan tot een vuur.
Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar ik zie voor me dat er een heleboel spannende...
en geweldige dingen gaan gebeuren met de groepen.
Niet zomaar grote, maar grootse dingen.
Dames en heren, als onderburgemeester geeft het me het grootste genoegen...
morgen...
zaterdag 22 juni...
uit te roepen tot dag van de folkmuziek in de Big Apple.
Dank je.
Heel erg bedankt, edelachtbare, of hulpedelachtbare.
Ik heb twee vragen. Een, is New York klaar voor...
de wedergeboorte van de beste folkmuziek ooit gemaakt in deze stad ?
Ja, ik denk het wel.
En mijn tweede vraag: waar is de echte burgemeester ? Wat is er gebeurd ?
Iemand heeft de burgemeester neergeschoten, de vice-burgemeester is niet neergeschoten.
De officier van justitie belde. Ze kunnen geen getuigen vinden, dus hij komt er mee weg.
Ik wil graag iets zeggen over The New Main Street Singers.
Een van de oprichters is overleden, maar hij is vanavond toch bij ons.
George Menschell. Kom naar voren en zeg iets, George.
Hoe gaat het ? Je wilt iets zeggen ? Kom op, zeg iets.
Dank u zeer, edelachtbare...
dat doet me denken, ik was op een partnerruilfeestje en een man zei tegen me...
'Ik wil je vrouw ontmoeten.' Ik zei: 'Edelachtbare.'
Om een oude grap te gebruiken: Klop, klop. Wie is daar ?
Het zijn The New Main Street Singers. Dank jullie wel.
Bedankt. Je kunt het.
Heel erg bedankt. - Dank jullie wel.
Vergeet niet de cd's te kopen.
Als ik deze lange rijen fans zie...
die niets anders willen dan je handtekening...
Het is net 1968...
of '67, of '66.
De goede jaren.
Het is zo fijn om de mensen te zien...
die al die jaren van je muziek hebben genoten.
En het zijn er zo veel.
En ze willen je alleen maar de hand schudden en zeggen:
'We vinden het tof wat je doet.'
En dan zijn er nog de kinderen. Die zeggen: 'Jullie zijn gaaf.'
'Jullie raken mij. ' 'Jullie raken mij diep. ' - Wat ?
Ik dacht aan de adrenalinestoot die we altijd kregen...
als we aankwamen bij de concertzaal...
en toneelknechten die zeiden: 'Doe een goede show, Mitch.'
'Veel succes, Mickey, vanavond.'
En we wachtten backstage, luisterend naar het geroep van het publiek.
'Mickey, Mickey, Mitch, Mitch.'
Naar voren lopend in het licht...
het geluid van het juichende publiek...
het decibel niveau.
Voor mij was het het kijken naar jou.
Ik kon me mezelf niet voorstellen daar op het podium. Kijken naar jou.
Ik zie daar naar uit, Mitch.
Ik vraag me af of dat morgenavond gaat gebeuren.
En ik ben er bij. - We zullen het zien.
Ik heb de beste plaats.
Blijkbaar kan je toch geld verdienen met folkmuziek.
Blijkbaar. - Ja.
Het gaat meestal om groepen zoals The New Main Street Singers.
Die commerciële troep.
Ik ben gek op modeltreinen.
Geweldig.
Ik heb een hele opstelling in mijn kelder. Het is mijn grote passie.
Ja, gelukkig zijn er modeltreinen.
Absoluut. - Als er geen modeltreinen waren...
dan waren ze nooit op het idee gekomen van de grote treinen.
Excuseer mij. Hallo.
Hallo iedereen. Een momentje alstublieft.
Ik wil niet onderbreken. We hebben het erg leuk.
Ik wil een grote toost uitbrengen...
ter ere van papa.
Hij was een bewonderenswaardige, geweldige, lieve vader...
en een fantastische persoonlijkheid.
En ik denk dat iedereen die papa heeft gekend...
weet dat hij geweldig kon neuriën.
Waar hij ook kwam, hij kon zo beginnen met neuriën.
En iedereen die dat geneurie hoorde voelde zich gelukkig.
En ter ere van papa, laten we even stilstaan...
laten we onze glazen heffen en laten we neuriën voor papa.
Breng het maar terug.
Breng het naar de overkant.
Hierheen. - Hier, hou vast.
Heb je de vocalen ? - Vocalen.
Sommige van hen zijn al binnen. - Hebben ze aanwijzingen gekregen ?
Ja. We doen dit elke dag. Het is een routine.
Dat zijn microfoons ? - Microfoonstandaards.
Ze hebben geen bovenkanten. - Pardon ?
Als we klaar zijn hebben ze een bovenstuk, maak je geen zorgen. We doen dit dagelijks.
Microfoonbollen.
Noem je ze microfoonbollen, of gewoon mics ?
Ze heten microfoons, en je krijgt ze. Maak je geen zorgen.
We willen ze heel graag. - Jullie zullen ze hebben.
Town Hall. Vanavond. Mitch en Mickey in Town Hall.
Twee weken repetitie. Zo moet je spelen in Town Hall.
Waanzinnig. Nieuwe stukken. Andere toonaarden.
Maar het kon niet anders.
Als we bij elkaar waren gebleven, zouden we nu niet in Town Hall staan.
Misschien zouden we in Branson zijn, als openingsact voor The Main Street Singers.
Nee.
Dit was onze gekke manier om hier te geraken.
Ik voel me erg ontspannen.
Erg zelfverzekerd. Erg geconcentreerd.
35 jaar geleden, ter voorbereiding van een concert...
speelde ik spannende spelletjes met een kamermeisje.
Maar vanavond voel ik me goed. Ik voel me opgewonden.
Ik ben klaar voor elke ervaring dan ook...
die we met ons mee zullen dragen na de show.
Het wordt zeker een avontuur...
een reis op een prachtig vaartuig...
in onbekende wateren.
Als we nu vliegende vissen zien springen...
en vliegen langs de prachtige bol van een ondergaande zon ?
Het is onberispelijk.
Het straalt blijdschap uit, het ademt de sfeer van een openingsavond uit.
Het zegt: 'Ik hou van folkmuziek maar ook van klassiek'. Het is prachtig.
Ik ben niet zo happig op die uitstekende dingen.
Appelbloesems. - Heten ze zo ?
Ze zitten op ooghoogte. Iemand kan aan ze komen ruiken, ze bewonderen...
en het kan hun oog uitsteken. Ik zou ze graag willen afknippen.
Als we ze een vorm konden geven, dat is mijn belangrijkste creatieve overweging.
Er is ook een veiligheidsoverweging. Die druivige dingen.
Die zijn een ramp. Ze zijn te laag, te warrig.
Ze wachten gewoon op een ouder persoon in een rolstoel...
of iemand met een looprek, of met een beugel om het been.
Veel van mijn familie is ouder dan oud, en...
Ik heb een idee. Laten we daar anjers en een bierkroes neerzetten.
Ik begrijp niet hoe dat zou helpen.
Ik heb de gewoonte aangenomen...
om voor mijn huid te zorgen.
Weet je, soms word je een beetje uitgelachen.
Volgens mij lachte Jerry me laatst nog uit in Alan's huis.
Hij betrapte me in de badkamer...
en ik deed m'n handen snel omlaag...
en hij zei: 'Wat doe je daar ?' Maar serieus...
Noorse vissers gebruiken al eeuwen handcrème.
En door deze methode, een hele simpele methode...
weet ik zeker dat als ik vanavond het podium betreed, dat mijn huid...
er op z'n best uitziet voor 2000 mensen.
Dat geeft me het vertrouwen dat ik nodig heb om op m'n best te spelen...
en op m'n best te zingen en om op mijn best te zijn...
en dat is onbetaalbaar.
Tammy, zijn we klaar voor de vooropname ? - Ja.
Ik heb al eerder een reünieshow geproduceerd.
Voordat ik bij PBN kwam deed ik de Good Times reünie.
Ze wilden meer close-ups. We moeten zorgen voor veel close-ups.
We hebben genoeg close-ups gepland.
Wat ook mooi zou zijn is zo'n beeld waar je terug gaat...
om de enorme omvang te zien van de gebeurtenis en de plaats van bijeenkomst.
Een kraan. Is er een kraan ?
Nee, er is geen kraan.
Je kent wel die neerduikende beelden over het publiek heen...
om dan te eindigen op een van de muzikanten ?
Dat zou geweldig zijn. - Zeker.
Of als ze terug gaan, zoals in een Californië Adventure attractie...
waar je de omvang van alles ziet, dat zou ook mooi zijn.
Dat is zo.
Ik kan wat telefoontjes plegen voor zo'n ding. Ik weet niet of het al te laat is.
Hier is je reusachtige banjo. - Hij is heel plat.
Hij ziet er niet plat uit vanuit de zaal.
Het heeft eigenlijk totaal geen diepte.
Hij is met diepte geschilderd. Als je daar naar toe gaat...
Maar op de achterkant zit niets. kan je even komen kijken ?
Vanuit het publiek ziet het er prima uit. Het lijkt alsof er diepte is.
Ga daar eens heen en kijk even.
Zijn dit de echte meubels of de repetitiemeubels ?
Het zijn geen meubels. Het is een decor.
Het is zo geschilderd. De diepte is goed te zien vanuit het publiek.
Dus dit zijn de echte meubels, en dit is...
Is dit een echte straatlantaarn ? - Vast en zeker, ooit.
kan je een echt drie-dimensionaal voorwerp hebben
dat het ding voorstelt wat het werkelijk is, kan dat naast iets staan...
dat net doet alsof het dat voorwerp is ? - Ja, dat is goed mogelijk.
Ik heb geen tijd om een lesje decorbouw te geven. De show begint over een uur.
Alles is precies zoals je... - Zijn dat lampen daarboven ?
Dat zijn lampen, en dat is het plafond boven ons.
Maar ze zien er gammel uit. - Nee hoor, ze zijn prima...
Is dat bedrading ? Ik zie een draad. Ik zie...
Jongens, bedankt voor jullie komst en dat jullie dit voor pa doen.
Echt, dat is geweldig.
Bedankt voor de bloemen en de kleine banjo.
Vond je dat mooi ?
We moesten de lavendel wegdoen omdat ik last kreeg van mijn ogen.
Jammer. - Het idee was erg aardig.
Ik herinner mij nog dat je thuis was en...
ik weet nog dat je altijd probeerde een spelletje te pokeren.
Je was hooguit vijftien met een pak kaarten in je handen.
En een cent inzet. - Ja.
Je plaagde mij altijd met die kaartspelletjes. Jij leerde me kaarten.
Ja, maar wij wisten niet dat je in een monster zou veranderen.
Mitch.
Alles goed ?
Ja.
Deze vlam vertegenwoordigt, net als alle vlammen, licht en duisternis.
Het vertegenwoordigt ook het leven in al haar breekbaarheid.
Het vertegenwoordigt ook een penis.
Rood, oranje, geel, groen, blauw...
indigo, violet...
Tien seconden tot uitzending. - Draai préopname op mijn teken.
Zeven...
zes, vijf, vier...
drie, twee...
Draai A. Vloei in op A.
PBN New York presenteert u met trots:
Live vanuit Town Hall, Ode aan Irving...
een avond met folkmuziek.
Met de New Main Street Singers...
The Folksmen en Mitch en Mickey.
En hier is uw gastheer, Mr. Jonathan Steinbloom.
Hallo, ik ben Jonathan Steinbloom, en voordat we vanavond beginnen...
wil ik graag een korte aankondiging doen.
Ik wil u er graag op attenderen dat sommige bloemstukken hier vanavond...
gevaarlijk laaghangende takken hebben...
en misschien giftig zijn, dus eet u er alstublieft niet van.
En raakt u er alstublieft niet in verstrikt en struikelt u er niet over.
Namens de gehele familie Steinbloom...
welkom bij Ode aan Irving.
Dank u.
Doe allemaal mee en verwelkom onze eerste groep...
over wie papa altijd zei...
zij waren het soort van besmetting dat goed genoeg was om te verspreiden.
Dames en heren, The New Main Street Singers.
Dank u, New York, voor dit warme onthaal.
Ik heb een vraag. Wil iemand folkmuziek horen ?
Ik heb niks gezegd.
Ik weet het niet.
Je zweert dat je niet met Menschell over de liedjes hebt gepraat ?
Je hebt hem niet verteld waar we mee zouden openen ?
Ik zag je praten met Terry Bohner. Hij met z'n blauwe trui.
Ik zei: 'Is het niet warm ?' Niets over de liedjes.
Het wordt nu warmer.
Ik denk niet dat met de vinger wijzen ons gaat helpen.
Het is duidelijk wat we gaan doen. - Wat ?
We moeten stoutmoedig zijn. - Laat maar horen.
We openen met 'Wandering'.
Heb je net alles gemist ? Ze slachten...
Zet het weer aan. - We geven het publiek een keuze.
Jullie kunnen genieten van een tandpastareclame of van folkmuziek.
Ze hebben hun tanden dan al gepoetst, het is niet eens relevant.
Op een programma met folkmuziek kunnen we niet twee keer hetzelfde lied doen.
Dat werkt niet. Ze zullen in de war raken.
Dank jullie wel.
Dat is zo'n leuk lied. Ik hoop dat jullie genoten hebben.
Voor we verder gaan willen we onszelf even voorstellen.
Ik ben Terry Bohner.
Ik ga een luchtje scheppen.
Is alles in orde ?
Ja.
Ik weet dat je dit niet wilt horen, maar het is in majeur en vlot...
we beginnen met 'Old Joe's Place'.
We gaan op, doen ons bekendste liedje, dan hebben we dat achter de rug.
En dan is er het toetje.
Wat is het toetje ? - De rest van het optreden.
Dat is de maaltijd. - Nee, dat is de garnering.
Dames en heren, The New Main Street Singers.
Ik heb gekeken en geobserveerd zoals The New Main Street Singers...
Dat was leuk. Het was echt leuk, man. Hoe klonken we ?
We hebben niet echt geluisterd. - We waren beneden.
Ik kon het niet zo goed horen. het spijt me...
Graag een warm applaus voor deze drie getalenteerde artiesten.
Los van elkaar zijn het slechts Jerry Palter...
Alan Barrows en Mark Shubb.
Maar samengevoegd...
zijn ze helemaal fantastisch.
Dames en heren, The Folksmen.
Dank u. Ja, we zijn het echt.
U hoeft niet langer te wachten.
Dat is lang geleden.
Te lang.
Leuk om weer terug te zijn. We willen onze hit spelen.
Misschien kent u 'm nog. We hopen van wel.
- Hé, mooie dame.
Jullie waren geweldig. - Fantastisch publiek.
Heb je Mitch gezien ? - Nee.
Mitch ?
Dat is leuk.
Dank u.
Dank u wel. - Dank u.
Heel erg bedankt. Erg vriendelijk.
Wat een geweldig publiek. Ik denk dat dit publiek...
wel even mee wil doen.
We gaan al dat werk hier niet alleen doen.
De eerste keer wacht je nog even. De tweede keer zetten we jou aan het werk.
We beginnen met Mr. Alan Barrows op de banjo.
Wat ?
Tot nu toe gaat het goed.
Gereed camera twee. - Twee.
Gereed camera drie, wijd shot. - Drie.
Mijn God. Mitch is weg. Hij is gewoon weg.
Mitch is weg. Mijn God.
Zonder Mitch hebben we niets. We hebben niets.
We gaan 'm zoeken.
We hebben wat kippen nodig. Zijn er nog kippen in de zaal ?
Die rij daar ? Achter deze rij.
Achter die man met dat grote shirt.
Jullie zijn mijn kippen. Ik wil jullie beste kippengeluid horen.
Erg goed. Zo hoort het.
En nu onze paardenmensen. Dit gedeelte hier.
Geen mensen met keelpijn, maar mensen die overtuigend kunnen hinniken.
Jullie kunnen wel gezadeld worden. Nee hoor.
Heeft hij een mobieltje of een pieper ?
Hij struint rond. Dat doet hij graag. - Ze moeten bijna op.
Hij werd een beetje nerveus. - Ik kan die problemen niet gebruiken.
Er is vast niets aan de hand. Rustig aan.
Is er een hanengevecht in de buurt ? - Ze maakt een geintje, toch ?
Hij ligt tenminste niet op de grond of zo.
Waarom ging er niemand met 'm mee ? - Wat ?
Kan ze niet alleen zingen ? - Ik kan er niets aan doen.
Ontzettend bedankt. - Geweldig.
Applaus voor uzelf. - Geef uzelf een flinke schouderklop.
Ontzettend bedankt voor uw komst.
Bedankt voor de goede plaatsen, Irv.
Wij zijn The Folksmen. We hopen dat u heeft genoten vanavond.
Bedankt. Tot ziens.
We moeten ze meer geven.
Fijn dat u ons nog een keer wilt horen.
Het nummer dat we willen zingen is 'The Skeletons of Quinto.'
We doen niet vaak toegiften, en dit is de reden.
Het gaat over een periode waar ik vaak aan moet denken...
in deze tijd van het jaar. Een tijd van conflicten en bloedvergieten.
De Spaanse Burgeroorlog.
De historicus in onze groep, Mr. Mark Shubb, weet daar meer over dan ik.
Bedankt, Alan.
Eind dertiger jaren in de vorige eeuw, werd Spanje geschokt door een burgeroorlog.
Wat doe je ? Mitch zou wel ergens in een sloot kunnen liggen.
Zou je beide delen willen doen ? - Nee, ik wil eigenlijk naar huis...
waar ik een schaaltje Nanaimo repen ga bakken, en op bed TV ga kijken.
Dat doe ik het liefst.
Mitch, waar was je verdomme toch ?
Moeten we al op ? - Jullie moesten al vijf minuten op.
Te laat. Ik was vergeten wat een egoïstische...
Het heeft even geduurd voordat ik een goede vond.
Dat is leuk. - Leuk.
In de late zomer, vroege herfst van 1938...
dat is het verhaal achter dit lied...
in de groene heuvels net buiten de stad Bar...
Tot ziens, iedereen. - Tot ziens. Bedankt.
Ze noemen zich de 'Folksmen', maar na het optreden van vanavond...
kunnen we ze beter de 'Woordvoerders' noemen...
omdat ze niet alleen mooi zingen maar ook een boeiend verhaal vertellen.
En nu, dames en heren, heb ik twee woorden voor u:
Mitch en Mickey.
We houden van jullie.
Bedankt.
Bedankt dat Mitch en ik dit weer mogen doen.
Het lijkt zo lang geleden dat Mitch en ik elkaar ontmoetten...
en samen muziek begonnen te maken.
Ik weet niet of iemand van u zich kan herinneren...
dat Mitch en ik elkaar in het ziekenhuis hebben ontmoet.
Mitch lag er met een gebroken kaak...
nadat hij de eer had verdedigd van een meisje dat hij niet eens kende.
Mij.
En ik was er natuurlijk op bezoek. Ik voelde me slecht.
Mitch kon alleen op papier met me communiceren.
Elk woord was poëzie. En als je het niet erg vind, Mitch...
Ik heb hier het allereerste gedicht...
dat je me schreef.
Uitgedroogd in ballingschap Hongerig naar je lach
Al is de mond gesnoerd achter dit masker van prikkeldraad
Je geest blijft vol vuur Zodat ik me kan verwarmen
In je koele, nevelige liefelijkheid.
Ik wilde alleen maar wat water.
Ik ken dit lied. Het is dat mooie lied.
Met de kus. Beetje luider.
Weet je nog ? - Waar ze altijd...
Ik vraag me af hoe ze dat gaan doen.
Ik wed vijf dollars dat ze het gaan doen.
Dank u.
Heel erg bedankt.
Is alles goed ?
Pardon.
Hallo iedereen.
Het is goed om terug te zijn. - Dank u.
Nogmaals bedankt.
We zijn terug.
'Mighty Wind'. - 'Mighty wind' in C.
We spelen in C. Hier komt 't.
Een, twee, drie.
De ochtend na de grote show in Town Hall...
waren de omroepdirecteurs zich enorm aan het uitsloven...
om The New Main Street Singers in een TV serie te krijgen.
Er waren een paar leuke vergaderingen. Ik bracht mijn ideeën naar voren.
Ze vonden m'n idee om iedereen baby's te laten spelen geweldig.
Je weet wel, in luiers.
Ik moet er altijd om lachen om baby's als volwassenen te zien praten.
De directie van het netwerk zei: 'Kijk, we zitten hier niet om te oordelen over jouw ideeën.'
'We zijn gek op de jongens, we willen ze in een serie hebben.'
Bij het woord 'oordeel' ging er een lichtje branden.
Ik dacht altijd dat er twaalf rechters in het hooggerechtshof zaten...
maar nu blijkt dat er maar negen zijn. Misschien een krap budget.
Maar er zijn ook negen New Main Street Singers.
En ik dacht: 'Als zij nu de rechters van het hooggerechtshof waren ?'
Het was mijn idee om ze 'The Supreme Folk' te noemen. Een leuke verwijzing naar de folkmuziek.
Dit had ik in gedachten. Overdag...
behandelen ze de belangrijkste, moeilijkste rechtszaken van het land.
Dat levert veel spanning. En 's avonds, dit is wat de omroepdirectie overtuigde...
wonen ze in een groot huis waar ze hun toga uittrekken en volksliedjes zingen.
Overdag behandelen ze zaken omtrent de doodstraf, en 's avonds...
kibbelen ze over wie moet koken...
en wie de was doet, of 'Kunnen de dames misschien even koffie komen brengen ?'
'Dat zijn seksuele intimiteiten.'
'Daar is een uitspraak over geweest in zaak 126, Johnson tegen... '
Dat vind ik wel wat. De vrouwen, de seksuele discriminatie.
Ik schrijf niet zoveel, maar de ideeën blijven komen.
Houd uw patiënten rustig...
Sure-Flo...
Laat ze niet koud en klam.
Gebruik onze hemden en penisklem.
Ik ben weer muzikant.
Op het podium staan samen met Mitch was geweldig.
Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was.
En daar stonden we dan.
Ik zou alleen willen dat hij alles niet zo serieus nam.
Je weet wel. Die verdomde kus.
We waren allemaal bij die show, maar mijn zus Jocelyn zei:...
'Je houdt hem aan het lijntje. Je had hem niet moeten kussen als je het niet serieus meende.'
Het was maar een kus. En het hoorde er bij. Het publiek zat er op te wachten.
En ik was helemaal vergeten hoe het voelt...
wanneer je je laat meeslepen door het moment...
en je ze alles wilt geven...
wat ze willen.
Ik denk dat Mitch...
Ik hield hem niet aan het lijntje. Maar hij...
vatte het verkeerd op, denk ik.
Ik heb me geestelijk nog nooit zo goed gevoeld.
Ik schrijf weer gedichten.
Ik zit in een hele vruchtbare fase.
De ideeën komen sneller dan ik ze kan opschrijven.
Mijn enige angst bij de hereniging met Mickey was steeds...
dat de oude gevoelens zouden oplaaien...
die zij voor mij had.
Ik vind het jammer dat ze was misleid...
door het theatrale van het moment.
Maar ik vond het een geweldige tijd die we samen hebben gehad.
Ik weet dat ik altijd met liefde aan haar terug zal denken...
elke keer als ik een roos zie.
We hebben wat optredens in de casino's hier.
Het is veel veranderd, maar verandering is goed. Verandering hoort bij het leven.
Na het concert in Town Hall ging er een grote deur voor me open.
Na dat concert besefte ik...
dat ik de rest van mijn leven zoveel mogelijk...
folkmuziek wil spelen met deze heren. - Vind ik ook.
En ik wil verder leven als een vrouw.
Ik realiseerde mij dat ik een...
blonde, vrouwelijke folkzangeres ben...
gevangen in het lichaam van een kale, mannelijke folkzanger...
en ik moest mijzelf bevrijden, anders zou ik sterven.
Als je het zo zegt, is het bijna poëzie.
Bijna.
Nederlandse vertaling door: Vertaalsite.nl